Í dag skrifa ég án titils. Venjulega er ég Einar Pennalati, en þann titil finnst mér ég hafa unnið mér inn með miklum sóma. Það er nú hinsvegar svo að Eva Dagbjört bloggaði um daginn og sló mig gersamlega út. Það liðu hvorki meira né minna en 6 mánuðir milli blogga - árangur sem ég get bara látið mig dreyma um!
Í dag er ég semsagt bara Einar, ekki Einar Pennalati. Titlinum fylgir auðvitað farandgripur, gylltur penni, sem ég sé á öllu að ég mun neyðast til að afhenda Evu ... við tækifæri.
Svona til þess að bæta kjöti á beinin, og hætta að stríða Evu, þá ætla ég líka að benda ykkur, lesendum góðum á þessa grein eftir Robert Wade, prófesor við London School of Echonomics og Íslandsvin, eða í það minnsta áhugamann um Ísland. Þetta er mjög áhugaverð lesning um aðdraganda hrunsins, svona fyrir þau ykkar sem eruð ekki komin með upp í kok af því! Svo er víst best að benda á að ég rakst á greinina hjá Agli Helgasyni (hér).
